...من زاده ی دیار تنهاییم

چه جرم کرده ام ای جان و دل به حضرت تو ...

خواننده :رضا صادقی


می گی خسته ات کردم میگی می خوای دور شی
باشه عشقم رد شو نمی خوام مجبور شی
می گی بی من خوبی قلبمو می کوبی
برو تا راحت شی حالا که آشوبی
می گی بیزار شدی میگی تکرار شدم
من که عشقت بودم باعث آزار شدم
عاشقی زوری نیست غربتو دوری نیست
حالا که می خوای بری رسمش اینجوری نیست



سرت سلامت گل من گوشه ای از دل من
از وفاداریه دنیا این شده حاصله من
بهانه هات خیلی کمه تو هم یکی مثل همه
این گذشتن از وجودم یادگار عشقمه


همه خوبن ما بد سادگیم قلبتو زد
میگی فراموش میکنی بی صفتی تا این حد
بعد از این می خندم به دل بازندم
روی هرچی سادگیمه چشامو می بندم
دوباره باز از نو خط زدی دنیارو
دیگه اصراری نیست هرکجا خواستی برو
میگی قسمت این بود دیر میای میری زود
بی تعارف بردی بازی خوبی بود



سرت سلامت گل من گوشه ای از دل من
از وفاداریه دنیا این شده حاصله من
بهانه هات خیلی کمه تو هم یکی مثل همه
این گذشتن از وجودم یادگار عشقمه
+ نوشته شده در  سیزدهم تیر 1391ساعت   توسط   | 

نتوانم پیش یارم ، غم دل کنم حکایت

 


مثال تور ماهیا ، تار دلم ز غم گسسته

می خوام بگیرم دامنت با این دو دست پینه بسته

دلم میون سینه ام به خون نشسته

مثال قایقای پیر تنم شکسته


دل ز دستم گله داره ، من ز دست دل شکایت

نتوانم پیش یارم ، غم دل کنم حکایت


ای آسمون بی ستاره با منو دل کن مدارا

بر هم نزن دگر دوباره ، آسمان عشق ما را






+ نوشته شده در  پنجم مهر 1390ساعت   توسط  

باغ بی برگی ... گوگوش

 

 

از تو که حرف میزنم به یاد تو هر چی میگم ترانه میشه 

باغ بی برگی ما گل میکنه دریایی از جوانه میشه

همه ی دریچه ها رو به سپیده شعر آفتابی میخونن   

  بی هراس گزمه های شهر جادو شبا مهتابی میخونن

ای همه بودنم از تو همه ی گفتنم از تو    

  وقتی حرف میزنم از تو جون میگیره تنم از تو

تو که عشق لایزالی جاری آب زلالی   

  آفریننده ی ممکن از نهایت محالی

از تو که حرف میزنم به یاد تو هر چی میگم ترانه میشه    

 باغ بی برگی ما گل میکنه دریایی از جوانه میشه

کلمات گمشده توی کتابا دوباره معنا میگیرن     

 موجای غریب و دور از هم و تنها لهجه ی دریا میگیرن

تو بگو تا که بجوشم روح خود را نفروشم     

آبیِ آینه ها را از تو لاجرعه بنوشم

ای همیشه رو به رویم تو بگو تا که بگویم    

  بشکن از معجزه ی عشق قفل سنگین گلویم

از تو که حرف میزنم به یاد تو هر چی میگم ترانه میشه 

باغ بی برگی ما گل میکنه دریایی از جوانه میشه

 

  

       

+ نوشته شده در  بیست و سوم تیر 1389ساعت   توسط   | 

حضرت مولانا

 

ای یوسف خوش نام ما خوش می​روی بر بام ما

ای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما

ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما

جوشی بنه در شور ما تا می​شود انگور ما

ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما

آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما

ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما

پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما

در گل بمانده پای دل جان می​دهم چه جای دل

وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما

 

 

                                                                  

 

 

+ نوشته شده در  نهم فروردین 1389ساعت   توسط   | 

من ماندام

 

 

 

من ماندام تنهای تنها

من ماندام تنها

میان سیل غم ها حبیبم سیل غم ها

 

گل پونه ها نا مهربانی
آتشم زد آتشم زد
گل پونه ها نا مهربانی آتشم زد آتشم زد
گل پونه ها بی همزبانی آتشم زد
می خواهم اکنون تا سحر گاهان بنالم

 

افسرده ام دیوانه ام آزرده جانم
گل پونه های وحشی دشت امیدم
وقت سحر شد

خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
من مانده ام تنهای تنها
من مانده ام تنها میان سیل غمها
حبیبم سیل غمها

 

ایرج بسطامی



+ نوشته شده در  نهم فروردین 1389ساعت   توسط   | 

من به کجا سفرکنم

 

آمده ام كه سر نهم           عشق ترا به سر برم
ور تو بگويي كه ني         مي شكنم شكر برم
اوست نشسته بر نظر        من به كجا نظر كنم
اوست گرفته شهر دل        من به كجا سفر كنم

 

سکوت من یه راز یه راز عاشقانه به حرمت یه خلصه ،خلصه عارفانه

شعله بدون فریاد میکشه این زبانه ...

         

             هوا خواه   توام  جانا  و  می دانم  كه  می دانی 

           كه هم  نادیده  می بینی  و هم ننوشته می خوانی

           ملك در سجده ی آدم  زمین  بوس  تو  نیت كرد 

           كه  در حسن تو چیزی  یافت بیش از حد انسانی

 

+ نوشته شده در  نوزدهم مهر 1388ساعت   توسط   | 

شکلک های یاهو مسنجر از دید شاعران ایرانی

 
 
 
 
 

ز جان شيرين‌تري اي چشمه‌ي نوش
سزد گر گيرمت چون جان در آغوش
نظامي
 
----------------

لبخند معاوضه كن با جان شهريار
تا من به شوق اين دهم و آن ستانمت
شهريار
 
----------------

چگونه شاد شود اندرون غمگينم؟
به اختيار كه از اختيار بيرون است
حافظ
 
----------------

به چشمك اين همه مژگان به هم مزن يارا!
كه اين دو فتنه به هم مي‌زنند دنيا را
شهريار
 
----------------

گاهي به نوشخند لبت را اشاره كن
ما را به هيچ صاحب عمر دوباره كن
فروغي بسطامي
 
----------------

خيال حوصله بحر مي‌پزد هيهات
چه‌هاست در سر اين قطره محال‌انديش
حافظ
 
----------------

عجب عجب كه برون آمدي به پرسش من
ببين ببين كه چه بي‌طاقتم ز شيدايي
مولانا
 
----------------

آرامِ دل غمگين، جز دوست كسي مگزين
في‌الجمله همه او بين، زيرا همه او ديدم
فخرالدين عراقي
 
----------------

منم شرمنده زين ياري كه كردي
همين باشد وفاداري كه كردي
وحشي بافقي
 
----------------

بده يك بوسه تا ده واستاني
از اين به چون بود بازارگاني!؟
نظامي
 
----------------

ما را همين بس است كه داريم درد عشق
مقصود ما ز وصل تو بوس و كنار نيست
عبيد زاكاني
 
----------------

چندين شكستِ كارِ منِ دلشكسته چيست؟
اي هرزه‌گرد مگر نيست كار دگرت؟
وحشي بافقي
 
----------------

مرا هجران گسست از هم، رگ و بند
مرا شمشير زد گيتي، تو را مشت
پروين اعتصامي
 
----------------
 
----------------

آخرالامر گل كوزه‌گران خواهي شد
حاليا فكر سبو كن كه پر از باده كني
حافظ
----------------

جمالش كرد حيرانم، چه ماه است آن نمي‌دانم
كه چشم از كشف ماهيت، نمي‌بندد تأمل را
اوحدي مراغه‌اي
----------------

كي توان حق گفت جز زير لحاف
با تو اي خشم‌آور آتش‌سجاف!
مولانا
----------------

دريا و كوه در ره و من خسته و ضعيف
اي خضر پي‌خجسته مدد كن به همتم
حافظ
----------------

در راه عشق وسوسه‌ي اهرمن بسي است
پيش آي گوش دل به پيام سروش كن
حافظ
----------------

خواهم از گريه دهم خانه به سيلاب امشب
دوستان را خبر از چشم پرآبم مكنيد
محتشم كاشاني
----------------

مي مي‌كشيم و خنده‌ي مستانه مي‌زنيم
با اين دو روزه‌ي عمر چه‌ها مي‌كنيم ما
صائب تبريزي
----------------

به حال سعدي بيچاره قهقهه چه زني
كه چاره در غم تو، هاي هاي مي‌داند
سعدي
----------------

از هر طرف كه رفتم جز وحشتم نيفزود
زنهار از اين بيابان وين راه بي‌نهايت
حافظ
----------------

تو را زين پس جز فرشته نخوانم
ازيرا كه تو آدمي را نماني!
فرخي سيستاني
----------------

آن دگر گفت اي گروه زرپرست
جمله خاصيت مرا چشم اندرست
مولانا
----------------

مكن از خواب بيدارم خدا را
كه دارم خلوتي خوش با خيالش
حافظ
----------------

خواب مرگم باد اگر دور از تو خوابم آرزوست
خون خورم بي‌چشم مستت گر شرابم آرزوست
اهلي شيرازي
----------------

چون نمايد به تو اين دولت روي
رو در آن آر و به كس هيچ مگوي
جامي
----------------

نمي‌دانم كه دردم را سبب چيست؟
همي دانم كه درمانم تويي بس
اوحدي مراغه‌اي
----------------

گر بدي گفت حسودي و رفيقي رنجيد
گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نكنيم
حافظ
----------------

ما شبي دست برآريم و دعايي بكنيم
غم هجران تو را چاره ز جايي بكنيم
حافظ
----------------

آه از راه محبت كه چه بي‌پايان است
با دو منزل كه يكي وصل و يكي هجران است
صيدي
----------------

مرا صائب به فکر کار عشق انداخت بيکاري
عجب كاري براي مردم بيكار پيدا شد!
صائب تبريزي
----------------

رو مسخرگي پيشه كن و مطربي آموز
تا داد خود از كهتر و مهتر بستاني
انوري
----------------

گر به خشم است و گر به عين رضا
نگهي باز كن كه منتظريم
سعدي
----------------

من مريض درد عصيانم كه درمانم تويي
دردمند اين‌چنين محتاج درمان شماست!
محتشم كاشاني
----------------

من چون نزنم دست كه پابند مني
چون پاي نكوبم كه توئي دست‌زنان
مولانا
----------------

حباب‌وار براندازم از روي نشاط كلاه
اگر ز روي تو عكسي به جام ما افتد
حافظ
----------------

مرا كه سِحر سخن در جهان همه رفته است
ز سِحر چشم تو بيچاره مانده‌ام مسحور
سعدي
----------------

اين بدان گفتم كه تا هر بي‌فروغ
كم زند در عشق ما لاف دروغ
عطار
----------------

مجلس تمام گشت و به پايان رسيد عمر
ما همچنان در اول وصف تو مانده‌ايم
حافظ
----------------

اي غايب از نظر به خدا مي‌سپارمت
جانم بسوختي و به دل دوست دارمت
حافظ

 
+ نوشته شده در  چهاردهم شهریور 1388ساعت   توسط   | 

بايد آروم بگيرم

 

 

همين امشب از غصه ها مي ميرم

انتقام خودمو از دوتامون مي گيرم

ديگه از دست تو هم كاري بر نمي ياد

بايد آروم بگيرم

مثل نور يه شهاب كوچيك رد مي شم از تو چشات

باز دوباره مي افتم از چشات، بي صدا مي ميرم

تو خوابت نمي يام كابوست نمي شم

تو شبهاي سياه فانوست نمي شم

ديگه از دست تو هم كاري بر نمي ياد بايد آروم بگيرم

 

احسان         ۹ /NEXT PERSIANSTAR 2008

+ نوشته شده در  دوازدهم مرداد 1388ساعت   توسط   | 

 

روزها فکر من اینست و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

به کجا میروم آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب کس چه سبب ساخت مرا

یا چه بوده است مراد وی از این ساختن

                                                        مولانا

+ نوشته شده در  چهارم تیر 1388ساعت   توسط   | 

مطمئن بودم به من سر مي زني

 

 

يک شبي مجنون نمازش را شکست
                                                 بي وضو در کوچه ليلا نشست


عشق آن شب مست مستش کرده بود
                                                  فارغ از جام الستش کرده بود


سجده اي زد بر لب درگاه او
                                                  پُر ز ليلا شد دل پر آه او

 

گفت يا رب از چه خوارم کرده اي
                                                  بر صليب عشق دارم کرده اي

 

جام ليلا را به دستم داده اي
                                                 وندر اين بازي شکستم داده اي


نيشتر عشقش به جانم مي زني
                                                 دردم از ليلاست آنم مي زني


خسته ام زين عشق،دل خونم نکن
                                                 من که مجنونم تو مجنونم نکن


مرد اين بازيچه ديگر نيستم
                                                
اين تو و ليلاي تو... من نيستم


گفت اي ديوانه ليلايت منم
                                                 در رگ پنهان و پيدايت منم

 

سالها با جور ليلا ساختي
                                                 من کنارت بودم و نشناختي


عشق ليلا در دلت انداختم
                                                 صد قمار عشق يکجا باختم


کردمت آواره صحرا نشد
                                                 گفتم عا
قل مي شوي اما نشد


سوختم در حسرت يک يا ربت
                                                  غير ليلا بر نيامد از لبت


روز و شب او را صدا کردي ولي
                                                   ديدم امشب با مني گفتم بلي


مطمئن بودم به من سر مي زني
                                                  در حريم خانه ام در مي زني


حال اين ليلا که خوارت کرده بود
                                                درس عشقش بي قرارت کرده بود


مرد راهش باش تا شاهت کنم
                                                صد چو ليلا کشته در راهت کنم

                                               

+ نوشته شده در  چهارم تیر 1388ساعت   توسط   | 

نور عشق

 

رهروان كوي جانان سرخوش‌اند

عاشقان در وصل و هجران سرخوش‌اند

 

جان عاشق، سر به فرمان مي‌رود

سر به فرمان سوي جانان مي‌رود

 

راه كوي مي‌فروشان بسته نيست

در به روي باده‌نوشان بسته نيست

 

باده ما ساغر ما عشق ماست

مستي ما در سر ما عشق ماست

 

دل ز جام عشق  او شد مي پرست

مست مست از عشق او شد مست مست

 

ما به سوي روشنايي مي‌رويم

سوي آن عشق خدايي مي‌رويم

 

دوستان! ما آشناي اين رهيم

مي‌رويم از اين جدايي وارهيم

 

نور عشق پاك او در جان ما

مرهم اين جان سرگردان ما

+ نوشته شده در  سی ام آبان 1387ساعت   توسط   | 

یادگار

 

اگر چه باز نبینم به خود کنارِ ترا


عزیز می شمرم عشق یادگار ترا


در این خزان جدایی به بوی خاطره ها


شکفته می کنم از نو به دل بهار ترا


زبان شعله به گوشم به بی قراری گفت


حدیثِ سستی ِ قول تو و قرار ترا


ز من جدا شده یی همچو بوی گل از گل؛


منی که داده ام از دست، اختیار ترا


شدی شراب و شدم مست بوسه ی تو شبی


کنون چه چاره کنم محنت خمار ترا؟


به سینه چون گل ِ عشقت نمی توانم زد


به دیده می شکنم خارِ انتظار ترا


چو بوی گل چه شود گر شبی به بال نسیم


سبک برایم و گیرم ره دیار ترا


همان فریفته ستاره  با وفای توأم


اگر چه باز نبینم به خود کنار ترا

 

شاعر :خانم بهبهانی

+ نوشته شده در  سی ام آبان 1387ساعت   توسط   | 

یاد

 

شب چون به چشم اهل جهان خواب می دود


میل تو گرم، در دل بی تاب می دود


در پرده ی نهان ِ دلم جای می کنی


گویی به چشم خسته تنی خواب می دود


می بوسمت به شوق و برون می شوم ز خویش


چون شبنمی که بر گل شاداب می دود


می لغزد آن نگاه شتابان به چهره ام


چون بوسه ی نسیم که بر آب می دود


وز آن نگاه، مستی عشق تو در تنم


آن گونه می دود که می ناب می دود


بر دامنم ز مهر بنهْ سر، که عیب نیست


خورشید هم به دامن مرداب می دود


وزگفتگوی خلق مخور غم، که گاهگاه


ابر سیه به چهره ی مهتاب می دود.


 

شاعر :سیمین بهبهانی

+ نوشته شده در  سی ام آبان 1387ساعت   توسط   | 

خانه دوست کجاست ؟

 

یک نفر نیست بپرسد از من

که تو از پنجره عشق چه ها می خواهی؟

صبح تا نیمه شب منتظری

همه جا می نگری

گاه با ماه سخن می گویی

گاه با رهگذران،خبر گمشده ای می جویی

راستی گمشده ات کیست؟

        کجاست؟

صدفی در دریا است؟

نوری از روزنه فرداهاست ؟

یا خدایی است که از روز ازل پنهان است؟

ياد سهراب بخير

"خانه ي دوست كجاست ؟ "

 

+ نوشته شده در  سیزدهم مهر 1387ساعت   توسط   | 

به تو اندیشیدم...

 

 

 

    به تو اندیشیدم...

 

                      نقشی از یاد تو در قاب دلم جای گرفت

 

    به تمنای نگاهت دل دیوانه من

 

                      همه شب در پی دیدار تو آرام گرفت

 

    چه کنم تا که بفهمی ای دوست

 

                      دل من نقش رخت از شرب ناب گرفت

 

    تا به وصلت برسم من ای یار

 

                      بی قراری همه دم راحت این جان بگرفت

 

    من تو را خواهم و جز تو نرود جای دگر

 

                      دل شیدای,همی قلب تو را جای گرفت

 

    به زبان دل این عاشق خود نیک نگر

 

                      که همی عشق تو بربام  دلش جای گرفت

 

    به امید با تو بودن ای یار

 

                      شب تار دل من رنگ بهاران بگرفت...

 

 

+ نوشته شده در  نوزدهم خرداد 1387ساعت   توسط   | 

برای اوکه دوستش میدارم...

کاش می دیدم ، چیست

 

         آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است ؛

 

    آه ، وقتی که تو ، لبخند نگاهت را

 

                 می تابانی

 

       بال مژگان بلندت را

                             می خوابانی

   آه، وقتی که تو چشمانت ،

 

           آن جام لبالب از جاندارو را

 

      سوی این تشنه ی جان سوخته ، می گردانی

 

  موج موسیقی عشق

 

            از دلم می گذرد

 

    روح گلرنگ شراب در تنم می گردد

 

        دست ویرانگر شوق

 

             پرپرم میکند ،ای غنچه ی رنگین ! پرپر!

 

                   من ،در آن لحظه که چشم تو به من مینگرد

 

      برگ خشکیده ی ایمان را

 

                                     در پنجه ی باد

 

      رقص شیطانی خواهش را

                   

                                   در آتش سبز

 

      نور پنهانی بخشش را

                               در چشمه ی مهر

 

  اهتزاز ابدیت را می بینم

 

       پیش ازین سوی نگاهت نتوانم نگریست

 

                     اهتزاز ابدیت را یارای تماشا یم نیست

 

     کاش می گفتی چیست

 

         آ نچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

 

+ نوشته شده در  هفتم خرداد 1387ساعت   توسط   | 

آرزو

 کاش بر ساحل رودی خموش

 

                     عطر مرموز گیاهی بودم

 

                                              چو بر آنجا گذرت می افتاد

 

                                  بسرا پای تو لب می سودم

 

 

                             کاش چون نای شبان می خواندم

 

                                                بنوای دل دیوانه ی تو

 

                              خفته بر هودج مواج نسیم

 

             می گذشتم ز در خانه ی تو

 

 

                            کاش چون پرتو خورشید بهار                                                              

 

          سحر از پنجره می تابیدم

 

                                         از پس پرده ی لرزان حریر

 

                               رنگ چشمان تو را می دیدم

 

                                         

                                                کاش در بزم فروزنده ی تو

 

                         خنده ی جام شرابی بودم

 

                               کاش در نیمه شبی درد  آلود                                                                                                                                                                                                            سستی و مستی خوابی بودم

 

 

                             کاش چون آیینه روشن می شد                                                          

 

                    دلم از نقش تو و خنده ی تو

 

                                            صبحگاهان به تنم می لغزید

 

                               گرمی دست نوازنده ی تو

 

 

                   کاش چون برگ خزان رقص مرا

 

                                                        نیمه شب ماه تماشا میکرد  

         در دل باغچه ی خانه ی تو

 

                                     شور من .... ولوله بر پا می کرد

 

 

                   کاش چون یاد دل انگیز زنی

 

                                می خزیدم به دلت پر تشویش                                             

 

        ناگهان چشم تو را می دیدم

 

                                خیره بر جلوه ی زیبایی خویش

 

 

                      کاش از شاخه ی سرسبز حیات

 

                                               گل اندوه مرا می چیدی

 

            کاش در شعر من ای مایه ی عمر

 

                                         شعله ی راز مرا می دیدی

 

+ نوشته شده در  هفتم خرداد 1387ساعت   توسط   | 

مخواه ازرخ ماهت نگاه بردارم

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را دست نکش دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....

 

                                    

+ نوشته شده در  سی و یکم اردیبهشت 1387ساعت   توسط   | 

 

          

 

برايت می سپارم عكس خود را دلشكار من

كه بعد از مردنم باشد  به نزدت يادگار من

 

اگر می سوزی تابوتم اگر در خاك  بسپاری

بغير از تو كس ديگر ندارد اختيار من

 

مرا گفتی كه روز و شب خيالت در نظر دارم

چو منظور تو ام صد چرخ باشد افتخار من

 

اگر صد سال باشم زنده از تو رخ نمی گردم

بغير از باختن بردن ندارد اين قمار من

 

دلی دارم كه از محرومی دارد چشم اميدی

سر راه تو می سوزد چراغ انتظار من

 

بياد سرمهء چشمی چنان در غرق سودايم

كه صد خمخانهء می نشكند امشب خمار من

 

بعلم ظاهر و باطن چراغ افرخته با من

بيامرزد خدا استاد و پير پخته كار من

 

(نثاريی) اين غزل را عشقری ديشب رقم كرده

ببخشايی اگر باشد خطايی در شمار من

 

          


 

 

+ نوشته شده در  سی و یکم اردیبهشت 1387ساعت   توسط   | 

اي دوست

جز سر كوي تو اي دوست ندارم جايي
در سرم نيست به جز خاك درت سودايي
بر در ميكده‌ و بتكده و مسجد و دير
 سجده آرم كه تو شايد نظري بنمايي

 

       

+ نوشته شده در  نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت   توسط   | 

هرگزم نقش تواز لوح دل و جان نرود*****هرگز از ياد من ان سرو خرامان نرود 


از دماغ من سرگشته خيال دهنت***********به جفاي فلک غصه دوران نرود


در ازل بست دلم با سر زلفت پيوند********تا ابد سر نکشد وزسر پيمان نرود


هرچه جز بار غمت بر دل مسکين من است *****برود از دل وز دل من ان نرود

+ نوشته شده در  یازدهم بهمن 1386ساعت   توسط   | 

كي به فتح ما مي آيي ؟

تو شبستون چشات و پاي پله هاي پلكت ،

مچ مهتابو ميگيرم !

اون دمي كه گرگ و ميشه ، با يه گله شقايق ،

پيش پاي تو ميميرم ...

من ، شبو به خاطراتم ،

وصله مي كنم ميدوزم !
 



من ، به هر رعد نگاهت ،

گر ميگيرم و مي سوزم ...

اگه روزو خواسته باشي ،

شبو تا تهش مي نوشم !

ميزنم به آب و آتيش ،

با خود خورشيد مي جوشم ...

زخم خورشيدي تن رو ،

با شب و شبنم مي بندم !

اگه مقتول تو باشم ،

دم جون دادن مي خندم ...

تو با اين نگاه ياغي ،

قرق سينه مايي !

فاتح قلعه رويا ،

كي به فتح ما مي آيي ؟ ...

+ نوشته شده در  یازدهم بهمن 1386ساعت   توسط   | 

منتظر نشسته‌ام


ای که دور از تو چون مرغ پرشکسته‌ام
بی تو در باغ غم، منتظر نشسته‌ام
می‌نویسم امشب از صفای دل، نامه‌ای پر آرزو برای تو
که به دیدنم بیا، دور از این بهانه‌ها
تو طنین شعر عاشقانه‌ای
همچو روح شادی زمانه‌ای
تو بیا که بشکفد به لبم ترانه‌ای
چه شود گر بدهی جواب نامه‌ی مرا
بنویسی دو سه جمله با کلام بی‌ریا
که در آن‌جا ز خیال من نمی‌شوی رها
پس از این هم نبری به عشق دیگری تو راه
می‌نویسم امشب از صفای دل
نامه‌ای پر آرزو برای تو
که به دیدنم بیا
دور از این بهانه‌ها…
+ نوشته شده در  بیست و چهارم آذر 1386ساعت   توسط   | 

جدا از تو نميگردم كه تو در جسم من جاني

  بدون جان عزيز دل مگر ميماند انساني

 

اگر چه نيستي نزدم ببيني اين غم و دردم

چه با من ميكند هر دم ولي دانم كه ميداني

 

خودت ميداني اين دنيا چه با من ميكند جانا

ميان كوهي از غمها عزيزت گشته زنداني

 

فلك گريد به حال من به سوداي وصال من

به اين درد محال من كه آن را نيست درماني

 

زمان زهريست در كامم كه آن را زندگي نامم

     فقط  ياد تو آرامم    نمايد زين پريشاني

 

 اگر چه نزد تو خوارم بیا روزی به دیدارم

     که این قلب سیه کارم کنم پای تو قربانی

 

بیاید روزی ای فانی که من را از برت رانی 

ولی آن روز خودت مانی و کوهی از پشیمانی

 

به زودی آید آن روزی که بیزارت کنند از من 

مرا رانی ز دامانت به شامی سرد و بارانی

+ نوشته شده در  چهاردهم آذر 1386ساعت   توسط   | 

تو به رسم این محبت به من نگاه کن،

من به حرمت نگاهت به تو لبخند خواهم زد.

تو به خاطر من آهنگی بساز ،

من به تقدس آهنگت،نوایی می خوانم.

تو به حسن همه ی خوبیها از خطاهای من بگذر ،

من برای تقدیر از اینهمه خوبی به تو مهر می ورزم.

تو به یاد همه ی خاطره ها مرا دوست بدار ،

من به خاطر دوستیمان از تو سپاسگذار می شوم.

تو در تاریکی همه ی شبها به ستاره ها بنگر

تا من به خاطر تو آسمان را نقاشی کنم.

تو را سوگند به همه ی دوستیها ،

به عهدت وفا کن

 تا من به حرمت وفای تو راضی به مرگ باشم
+ نوشته شده در  چهاردهم آذر 1386ساعت   توسط   | 

                          ای جان تو جانم را از خویش خبر کرده         اندیشه  تو  هر  دم  دربنده  اثر  کرده     

 

                          ای  هر چه  بییندیشی  در خاطر  تو  آید        بر بنده همان  لحظه آن  چیز گذر کرده

 

 

 

                         از  شیوه  و  ناز  تو مشغول  شده  جانم          مکر تو به پنهانی خو د کار  دگر کرده  

   

                          بر  یاد   لب  تو  نی  هر  صبح   بنالیده           عشقت دهن نی  را پر قند و شکر  کرده  

 

 

        از چهره چون ماهت و ز قد و کمر گاهت               چون ماه نو این جانم خود را چو قمرکرده  

 

  

                        خود را چو کمر کردم باشد به  میان آیی         ای چشم تو سوی من از خشم نظر کرده

 

                        از خشم نظر کردی دل زیر و زبر کردی        تا این  دل  آواره  از خویش  سفر کرده

 

   

+ نوشته شده در  بیست و ششم آبان 1386ساعت   توسط   | 

تو شبستون چشات

تو شبستون چشات و پاي پله هاي پلكت ،

مچ مهتابو ميگيرم !

اون دمي كه گرگ و ميشه ، با يه گله شقايق ،

پيش پاي تو ميميرم ...

من ، شبو به خاطراتم ،

وصله مي كنم ميدوزم !
 
من ، به هر رعد نگاهت ،

گر ميگيرم و مي سوزم ...

اگه روزو خواسته باشي ،

شبو تا تهش مي نوشم !

ميزنم به آب و آتيش ،

با خود خورشيد مي جوشم ...

زخم خورشيدي تن رو ،

با شب و شبنم مي بندم !

اگه مقتول تو باشم ،

دم جون دادن مي خندم ...

تو با اين نگاه ياغي ،

قرق سينه مايي !

فاتح قلعه رويا ،

كي به فتح ما مي آيي ؟ ...

+ نوشته شده در  بیست و پنجم آبان 1386ساعت   توسط   | 

در ظلمت شب با تو براقتر از روزم

شاگرد تو می باشم گر کودن و کژپوزم  تا زان لب خندانت یک  خنده بیاموزم

ای چشمه آگاهی شاگرد نمی خواهی ؟ چه حیله کنم تا من خود را بتو در دوزم ؟

باری  ز شکاف در  برق  رخ  تو  بینم  زان  آتش  دهلیزی  صد شمع  برافروزم

یک لحظه بری رختم در راه که عشارم یک لحظه روی پیشم یعنی که قلاوزم

گه در گنهم رانی گه سوی پشیمانی کژ کن سر و دنبم را من همزه مهموزم

در حوبه و در توبه چون ماهی در تابه این پهلو و آن پهلو بر تابه همی سوزم

بر تابه توام گردان این پهلو  و  آن پهلو  در ظلمت  شب با  تو  براقتر  از  روزم

بس کن همه تلوینم در پیشه و اندیشه یک لحظه چو پیروزه یک لحظه چو پیروزم

+ نوشته شده در  پانزدهم آبان 1386ساعت   توسط   | 

با مهر تو همرنگم با عشق تو هنبازم

صورتگر  نقاشم  هر لحظه  بتی  سازم

وانگه  همه بتها را  در پیش  تو  بگذارم

صد   نقش  برانگیزم  با  روح در آمیزم

چون  نقش  ترا   بینم  در آتشش  اندازم

تو  ساقی  خماری  ی ا  دشمن  هشیاری

یا آنک کنی ویران هرخانه که می سازم

جان ریخته  شد بر  تو  آمیخته شد با  تو

چون بوی تو دارد جان جان را هله بنوازم

هرخون که ز من روید با خاک تو می گوید

((با مهر تو همرنگم با عشق تو هنبازم))

در خانه آب و گل بی تست خراب این دل

یا   خانه   در   آ   جانا   یا  خانه   بپردازم

+ نوشته شده در  پانزدهم آبان 1386ساعت   توسط   | 

ستار شو

ای عاشقان ای عاشقان آمد گه وصل و لقا از آسمان آمد ندا ک:((ای ماه رویان الصلا ))

ای سرخوشان ای سرخوشان آمد طرب دامن کشان بگرفته ما زنجیر او بگرفته او دامان ما

آمد شراب آتشین ای دیو غم کنجی نشین ای جان مرگ اندیش رو ای ساقی باقی درا

ای هفت گردون مست تو ما مهره ای در دست تو ای هست ما از هست تو در صد هزاران مرحبا

ای مطرب شیرین نفس هر لحظه می جنبان جرس ای عیش زین نه برفرس ،بر جان ما زن ای صبا

ای بانگ نای خوش سمر در بانگ تو طعم شکر آید مرا شام و سحر از بانگ تو بوی وفا

بار دگر آغاز کن آن پرده ها را ساز کن بر جمله خوبان ناز کن ای آفتاب خوش لقا

خاموش کن پرده مدر سغراق خاموشان بخور ستار شو ستار شو خو گیر از حلم خدا

+ نوشته شده در  دوازدهم آبان 1386ساعت   توسط   | 

اشتقاق

وقتی جهان

از ریشه جهنم

و آدم

از عدم

وسعی

از ریشه یاس می آید

وقتی که یک تفاوت ساده

در حرف

کفتار را

به کفتر

تبدیل می کند

باید به بی تفاوتی واژه ها

و واژه های بی طرفی

مثل نان

دل بست

نان را

از هر طرف بخوانی

نان است

(قیصر امین پور )

روحش شاد ، یادش گرامی باد

+ نوشته شده در  نهم آبان 1386ساعت   توسط   | 

آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش!

همه می پرسند: چیست در زمزمه مبهم آب؟

                        چیست در همهمه دلکش برگ؟

                         چیست در بازی آن ابر سپید؟

روی این آبی آرام بلند

که تو را میبرد اینگونه به ژرفای خیال

 

                       چیست در خلوت خاموش کبوترها؟

                       چیست در کوشش بی حاصل موج؟

                       چیست در خنده جام؟

که تو چندین ساعت

مات و مبهوت به آن می نگری!

 

نه به ابر

نه به آب

نه به برگ

نه به این آبی آرام بلند

نه به این خلوت خاموش کبوترها

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام

                            من به این جمله نمی اندیشم.

 

من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را در سینه کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پاینده هستی را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

همه را میشنوم

                       میبینم

من به این جمله نمی اندیشم!

 

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

تک و تنها به تو می اندیشم.

 

همه جا

همه وقت

من به هرحال که باشم به تو می اندیشم.

تو بدان این را     تنها تو بدان

تو بیا

تو بمان با من تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب

من فدای تو به جای همه گلها تو بخند.

اینک این من که به پای تو درافتادم باز

ریسمانی کن از آن موی دراز

تو بگیر

تو ببند!

 

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

 

در رگ ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است

آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش!

+ نوشته شده در  بیست و دوم مهر 1386ساعت   توسط   | 

حس عاشقي همينه

يه عزيزدُردونه بودم پيش چشم خيس موجا

 

يه نگين سبز خالص روي انگشتر دريا

 

تا كه يك روز تو رسيدي توي قلبم پا گذاشتي

 

غُصه هاي عاشقي رو تو وجودم جا گذاشتي

 

زير رگبار نگاهت دلم انگار زير رو شد

 

براي داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

 

تا نفس كشيدي انگار نفسم بريد توسينه

 

ابر و باد و دريا گفتند حس عاشقي همينه


+ نوشته شده در  پانزدهم مهر 1386ساعت   توسط   | 

فاتح قلعه رویا ،كي به فتح ما مي آيي ؟ ...

تو شبستون چشات و پاي پله هاي پلكت ،

مچ مهتابو ميگيرم !

اون دمي كه گرگ و ميشه ، با يه گله شقايق ،

پيش پاي تو ميميرم ...

من ، شبو به خاطراتم ،

وصله مي كنم ميدوزم !
 



من ، به هر رعد نگاهت ،

گر ميگيرم و مي سوزم ...

اگه روز و خواسته باشي ،

شبو تا تهش مي نوشم !

ميزنم به آب و آتيش ،

با خود خورشيد مي جوشم ...

زخم خورشيدي تن رو ،

با شب و شبنم مي بندم !

اگه مقتول تو باشم ،

دم جون دادن مي خندم ...

تو با اين نگاه ياغي ،

قرق سينه مايي !

فاتح قلعه رویا ،

كي به فتح ما مي آيي ؟ ...

+ نوشته شده در  پانزدهم مهر 1386ساعت   توسط   | 

پادشاه حسن

ای   آفتاب    آینه دار    جمال     تو       مشک  سیاه  مجمره  گردان  خال  تو

صحن سرای دیده بشستم ولی چه سود      کاین گوشه نیست درخورخیل خیال تو

در اوج ناز و نعمتی ای  پادشاه  حسن     یارب  مباد  تا   به   قیامت  زوال  تو

مطبوع تر زنقش تو صورت نبست باز      طغرانویس  ابروی  مشکین  مثال  تو

درچین زلفش ای دل مسکین چگونه ای      کاشفته  گفت  باد  صبا  شرح حال تو

برخاست بوی  گل  ز در آشتی  درای        ای  نو  بهار ما رخ  فرخنده  فال  تو

تا  آسمان  ز حلقه  بگوشان   ما   شود        کوعشوه ای زابروی همچون هلال تو

تا   پیش  بخت  باز  روم   تهنیت  کنان        کو  مژده ای  ز مقدم  عید وصال تو

این   نقطه   سیا ه  که   امد  مدار  نور        عکسی است درحدیقه بینش زخال تو

در  پیش  شاه عرض  کدامین  جفا  کنم          شرح   نیازمندی  خود  یا  ملال تو

                             حافظ درین کمند سرسر کشان بسی است

                             سودای   کج  مپز که   نباشد   مجال   تو

+ نوشته شده در  بیست و نهم شهریور 1386ساعت   توسط   | 

ای که هوای من شدی
دم زدن در تو حیات من است.
ای که گذرگاه عمر،تو را دریافته ام،
تو مرا می سازی و من تو را می سازم.
تو مرا می سرایی و من تو را می سرایم.
تو مرا می تراشی و من می تراشم.
تو مرا می نگاری و من تو را می نگارم.
من تو را بر صورت خویش می سازم،
و از روح خویش در تو می دمم که همانند منی،
که خلیفه ی منی،که امانتدار منی.
اما افسوس،افسوس که تو در زمین نیستی،
تو بر روی زمین نیستی.
زمین از آن ما نیست.
زمین از آن دیگران است.
بر روی این خاک هر دو غریبیم،
هر دو بی کس ایم،
هر دو اسیریم...
+ نوشته شده در  سیزدهم شهریور 1386ساعت   توسط   | 

نازنين آمد و دستي به دل ما زد و رفت
پرده خلوت اين غمکده بالا زد و رفت
کنج تنهايي ما را به خيالي خوش کرد
خواب خورشيد به چشم شب يلدا زد و رفت
درد بي عشقي ما ديد و دريغش آمد
آتش شوق در اين جان شکيبا زد و رفت
خرمن سوخته ما به چه کارش مي خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت
رفت و از گريه طوفاني ام انديشه نکرد
چه دلي داشت خدايا که به دريا زد و رفت
بود آيا که ز ديوانه خود ياد کند
آنکه زنجير به پاي دل شيدا زد و رفت
"سايه" آن چشم سيه با تو چه ميگفت که دوش
عقل فرياد بر آورد و به صحرا زد و رفت
+ نوشته شده در  سیزدهم شهریور 1386ساعت   توسط   | 

بیشتر از همه دوست دارم

ابرا همه پیش منن این جا هوا پر از غمه

از غصه هام هر چی بگم جون خودم بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون

فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون

فدای تو نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم

حقیقت و واست بگم به آخر خط رسیدم

 

رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی

قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی

نمی دونی چقد دلم تنگه برای دیدنت

برای مهربونیات نوازشات بوسیدنات

به خاطرت مونده یکی همیشه چشم براهته؟

یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته؟

 

من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره

بعدش خبر می دن بیا که داره دوستت میمیره

روزات بلنده یا کوتاه دوست شدی اون جا با کسی؟

بیشتر از این منو نذار تو غصه و دل واپسی

یه وقت منو گم نکنی تو دود این شهر غریب

یه سرزمین غربته با صد تا نیرنگ و فریب

فدای تو به وقت شبا بی خوابی خستت نکنه

غم غریبی عزیزم زرد و شکستت نکنه

 

اگه واست زحمتی نیست بر سر عهدمون بمون

منم تو رو سپردمت دست خدای مهربون

راستی دیروز بارون اومد منو خیالت تر شدیم

رفتیم تو قلب آسمون با ابرا هم سفر شدیم

از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره

زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بد تره

 

غصه نخور تا تو بیای حال منم این جوریه

سرفه های مکررم مال هوای دوریه

تو از خودت برام بگو بدون من خوش می گذره؟

دلت می خواست میومدم یا تنها رفتی بهتره؟

از وقتی رفتی تو چشام فقط شده کاسه ی خون

همش یه چشمم به دره چشم دیگم به آسمون

یادت میاد گریه هامو ریختم کنار پنجره؟

داد کشیدم تو رو خدا نامه بده یادت نره

یادت میاد خندیدی و گفتی حالا بذار برم

تو رفتی و من تا حالا کنار در منتظرم

امروز دیدم دیگه داری منو فراموش می کنی

فانوس آرزوهامونو داری خاموش می کنی

گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست

با این که من خوب می دونم جواب نامه با خداست

تنها دلیل زندگیم با یه غمی دوست دارم

داغ دلم تازه می شه اسمتو وقتی میارم

وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر؟

مگه نگفتم چشمات و از چشم من هیچ وقت نگیر؟

حرف منو به دل نگیر همش مال غریبیه

تو رفتی من غریب شدم چه دنیای عجیبیه

زود تر بیا بدون تو این جا واسم جهنمه

دیوار خونمون پر از سایه غصه و غمه

تحملی که تو دادی دیگه داره تموم میشه

مگه نگفتی همه جا مال منی تا همیشه؟

دلم واست شور می زنه این دل و بی خبر نذار

تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نذار

فکر نکنی از راه دور دارم سفارش می کنم

به جون تو فقط دارم یه قدری خواهش می کنم

اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا کتاب

که هر صفحش قصه ی چند تا درد و چند تا عذاب

می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن

نورشونو بدرقه ی پاکیه خنده هات کنن

یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل میذاره

عسل همون کسیه که بیشتر از همه دوست داره

+ نوشته شده در  سی و یکم مرداد 1386ساعت   توسط   | 

کاش

کاش بودي تا دلم تنها نبود
تا اسير غصه فردا نبود
کاش بودي تا نگاه خسته ام


بي خبر از موج و درياها نبود
کاش بودي تا دو دست عاشقم
غافل از لمس گل مينا نبود


کاش بودي تا زمستان دلم
اين چنين پر سوز و پر سرما نبود
کاش بودي تا فقط باور کني


بي تو هرگز زندگي زيبا نبود

+ نوشته شده در  سی و یکم مرداد 1386ساعت   توسط   | 

حرف دل

  • یارب آن آهوی مشکین بختن بازرسان وان سهی سرو خرامان بچمن بازرسان
  •  
  • دل آزرده ما را به نسیمی بنواز یعنی آن جان زتن رفته بتن بازرسان
  •  
  • ماه وخورشید بمنزل چو به امرتو رسند یار مهروی مرا نیز به من بازرسان
  •  
  • دیده ها در طلب لعل یمانی خون شد یارب آن کوکب رخشان به یمن بازرسان
  •  
  • برو ای طایر میمون همایون آثار پیش عنقا سخن زاغ و زغن بازرسان
  •  
  • سخن اینست که ما بی تو نخواهیم حیات بشنوای پیک خبرگیر وسخن بازرسان
  •  
  • آنکه بودی وطنش دیده حافظ یارب
  •  
  • به مرادش زغریبی به وطن بازرسان
+ نوشته شده در  بیست و ششم مرداد 1386ساعت   توسط   | 

حس عاشقي

يه عزيزدُردونه بودم پيش چشم خيس موجا

 

يه نگين سبز خالص روي انگشتر دريا

 

تا كه يك روز تو رسيدي توي قلبم پا گذاشتي

 

غُصه هاي عاشقي رو تو وجودم جا گذاشتي

 

زير رگبار نگاهت دلم انگار زير رو شد

 

براي داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

 

تا نفس كشيدي انگار نفسم بريد توسينه

 

ابر و باد و دريا گفتند حس عاشقي همينه


+ نوشته شده در  بیست و سوم مرداد 1386ساعت   توسط   | 

دلم برات تنگ شده

 

اگر باد بودم مي وزيدم،

اگر ابر بودم مي باريدم،

اگر مهر بودم مي تابيدم،

اگر خدا بودم مي آفريدم تا بداني دوستت دارم ....

اگر ابر بودي به انتظار اشکت مي نشستم،

اگر مهر بودي در پرتو ات خود را گرم مي کردم،

اگر باد بودي چون برگ خزان خود را بدستت مي سپردم،

اگر خدا بودي به تو ايمان مي آوردم تا بداني دوستت دارم،

اگر هيچ بودي از تو ابر سپيدي مي ساختم،

از تو خورشيد با شکوهي بوجود مي آوردم،

تو را نسيم ملايمي مي کردم

از تو خدايي بزرگ مي ساختم،

تا بداني که فقط تو را دوستت دارم....

دوست دارم

+ نوشته شده در  بیستم مرداد 1386ساعت   توسط   | 

عاشقي از تبار باران

من كيستم عاشقي از تبار باران كه راه را گم كرده مي پيمايد مسيري دراز كه هرچه چشم اندازي جاده اي بيش نبيني و سرابي دروغين كه مرا به طرف خويش ميكشد.به كجا ميروم؟ حتي در اين ديار خشك و بي آب و علف رهگزري نيست كه از او پرسم خانه ي دوست را/ بادي نيست كه از او پرسم نشانه ي عشق را و حتي خيالي نيست كه از او پرسم اين راه به كجا ختم ميشود؟به بينهايت؟! نسيمي نيست كه آورده باشد با خود بوي عطر يار را

من كه هستم ؟ تنها و بي معشوق...
به جايي راهيم كه نه نشانه ايي از يار است و نه نشانه اي از بودن...
آري من به اين مكان رسيده ام.
آيا كسي هست گونه هاي خيس مرا كه اشك هاي چشم نرگسم در آنجا جان داده اند پاك كند؟ آيا كسي هست كه بر لبان خشك و رنگ پريده ام بوسه زند؟

و تنها با يك بوسه خون را در لبانم به جريان در آورد؟
آيا كسي هست كه معناي بودن را به من بفهماند؟

 بايد عاشق شوي كه بودن را معني كني و من ميفهمم چون عاشق تو هستم...

+ نوشته شده در  بیستم مرداد 1386ساعت   توسط   | 

عشق یعنی....

عشق يعني معني ديوانگي

عشق يعني ظلمت و آوارگي

عشق فرمان دل است و سوز جان

عاشقان عشق يعني آن نگاه

عشق يعني عشق فرهاد و دلش

عشق يعني آرزوي مانده اش

عشق يعني عشق مجنون با جنون

عشق يعني عشق ليلي تا کنون

عشق يعني عاشقي تا پاي مرگ

عشق يعني رويت معشوق مرگ

 

+ نوشته شده در  دهم مرداد 1386ساعت   توسط   | 

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

 

وقتی گریبان من با دست خلقت می درید

وقتی ابد چشم تو را پیش از اذل می افرید

 وقتی زمین ناز تو را در آسمانها می کشید

وقتی عطش طعم تو را با اشکهایم می چشید

من عاشق چشمت شدم نه عقل بود و نه دلی

  چیزی نمیدانم  از  این  دیوانگی  و  عاقلی

یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا  از  عمق  چشمانم  ربود

 وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد

 آدم زمینی تر شد و  عالم  به  آدم  سجده  کرد

 من بودم و چشمان تو  نه  آتشی  و  نه  گلی

چیزی نمی دانم  از  این  دیوانگی  و  عاقلی

+ نوشته شده در  نهم مرداد 1386ساعت   توسط   | 

دوست دارم

ترانه خون شب تو که میسوزه در تب تو

 

اونکه یه عمر غصه داره از دوری غربت تو

 

تمام لحظه هاش شده فدای یک صحبت تو

 

مرحم تمام زخم های تنش فقط یه بار دیدن تو

 

شهر سکوت چشماش پر از ترانه های تو

 

برای یک بار که شده بزار بشم اسیر تو

 

مسافر شهر شبا تو این خیابون دراز

 

تویی همه وجود من دلم به تو داره نیاز

 

همسفر قسمت من تویی تو اوج بی کسی

 

دست من رو بگیر که تنها شده از دل واپسی

 

بغل بغل ترانه گل پیشکش ناز اون چشات

 

این دل نالایق من آخ فدای هق هق صدات

 

آب کبود و زرد و مات الهی که دلم  فدات

 

من تو رو دوست دارم تا آخر قصه پا به پات

 

من تو رو دوست دارم و الهی فدات

+ نوشته شده در  هشتم مرداد 1386ساعت   توسط   | 

گذشت

 

گذشت لحظه هاي با تو بودن
و در پاييز عشقمان
نامي از دوست داشتن باقي نماند
چقدر زودگذر بود قصه من و تو
و در آنروز که دست بي رحم تقدير
درو کرد گندمزار دلهايمان را
و تهي شد همه جا از عطر گل عشق
و در کوچ پرنده هاي غمگين
در آن کوير آرزو
شاعري دل شکسته و تنها
مي نوشت شعري به ياد با هم بودن ها
شعري براي خشکيدن گلهاي عشق در مزرعه دوست داشتنها
قطره اشکي به ياد همه خاطره ها ....

 

 

+ نوشته شده در  هفتم مرداد 1386ساعت   توسط   | 

سکوت


يک نيمکت کنار خيابان، دوتا سکوت...
اين زندگي کشيده به اين جا چرا؟ سکوت

من را نگاه کن به تو هم فکر ميکنم
پس فکر ميکند به خودش بي صدا سکوت

اين ماجراي تلخ خيابان و عشق هاست
يک روز سرد توي خيابان دو تا سکوت

هر يک شبيه آن يکي آبي ، بنفش، سرخ
ـ هرچند بود منشاء اين رنگ ها سکوت ـ

در هم قدم زدند و به هم فکر!  فکر!  فکر!
آخر رقم زدند سر آغاز را: سکوت!
يک ماه بعد: هردو به هم خو گرفته اند

چون کودکي به مادر و چون کوه؛ با سکوت
شش ماه بعد روي پل عابري بلند
ـ من دوست دارمت! مثلا تا کجا؟ سکوت

در روز هاي بعد يکي فکر ميکند:
ـ عشق اشتباه بوده وگر نه چرا سکوت؟

يکسال بعد: ما به هم اصلا نمي خوريم
يک نيمکت کنار خيابان دوتا سکوت

 

+ نوشته شده در  شانزدهم تیر 1386ساعت   توسط   | 

دست ات را به من بده

 

درخت با جنگل سخن می گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می گویم

نام ات را به من بگو

دست ات  را به من بده

حرف ات را به من بگو

قلب ات را به من بده

من ریشه های تو را در یافته ام

با لبان ات برای همه لب ها سخن گفته ام

و دست های ات با دستان من اشناست

در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زنده گان

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

 زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشق ترین زنده گان بوده اند

دست ات را به من بده

 دست های تو با من اشناست

ای دیر یافته با تو سخن می گویم

به سان ابر که با توفان

 به سان علف که با صحرا

 به سان باران که با دریا

به سان پرنده که با بهار

به سان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من

ریشه های تو را دریافته ام

 زیرا که صدای من

 با صدای تو اشناست

 

+ نوشته شده در  هشتم تیر 1386ساعت   توسط   | 

دریچه

دريچه رو به نور كار خودش را كرد ! و باران باريدن گرفت ... كوير ذهن من تشنه يك بارش نرم بود...اكنون دريا كناره گرفته است ... و باد نرم نرم وزيدن مي گيرد ... بارانك من ! روزهاي زيادي چشم به آسمان ابري دوختم تا اينكه دريچه خويش را يافتم .... ماندگار!‌نمي دانم دريچه مرا به سوي خويش دعوت خواهد كرد ؟ دست مهربان يك دريچه مرا مي خواند ... همدلان وفادار .. رها شدن را از دريچه بايد آموخت ..... دوست دارم نور را .. سادگي را ... دريچه را و اميد را ... دريچه نويد اميد مي دهد .. ساده و بي ريا ... اهل عمل است و صادق .... كاش هميشه دريچه با من بماند... شاخه گل خويش را قاب مي كنم و به دريچه خيره مي شوم .. دريچه شاخه گل من تقديم به دست مهربان تو ....

 

+ نوشته شده در  ششم تیر 1386ساعت   توسط   | 

شادی

به شادي دار دل را تا تواني

كه بفزايد ز شادي زندگاني

چو روز ما همي بر ما نپايد

در او بيهوده غم خوردن نشايد

 

از: مثنوي " ويس و رامين " ؛ اسعد گرگاني

+ نوشته شده در  ششم تیر 1386ساعت   توسط   | 

یار

در وجودِ عاشقـان جـز يـار نيست

عاشقـم بر يـار و هيچ انكار نيست

عـشق چون آيد, گريزد عقل و هوش

كس ميانِ عاشقـان هُشيار نيست

 

+ نوشته شده در  ششم تیر 1386ساعت   توسط   | 

لای لای گریه

 

امدی  با  تاب  گیسویی  تا  که  بیتابم  کنی

                                                      زلف  بر  یکسو  زدی  غرق  مهتابم  کنی

اتش  از  برق  نگاهت  ریختی  بر  جان  من

                                                    خواستی  تا  در میان  شعله ها  آبم  کنی

رفتی از پیشم که دور از چشم خود تا نیمه شب

                                                         با نوای  لای لای  گریه ها  خوابم  کنی

                            

                                               برترین عزیز

+ نوشته شده در  ششم تیر 1386ساعت   توسط   | 

همیشه خوشحالیم

همیشه دوستتان دارم  ......
+ نوشته شده در  هفدهم اردیبهشت 1386ساعت   توسط   | 

مرگ عشق

تو را هرگز نمی بخشم که بر  باد فنا دادی /  همه عشق و نیازم را به یک هرزه نگاه دادی /  چقدر ساده برای بی وفاییهای تو مردم ولی حالا / چقدر زیبا جواب خوبی ام را ناروا دادی / چه اندک بود احساسم برای قلب نامردت / جواب گریه هایم را باسکوتی بی صدا دادی.
+ نوشته شده در  بیست و هفتم فروردین 1386ساعت   توسط   |